Kiedy kelner zapytał, czy ktoś jeszcze dołączy, Ewa przez chwilę miała ochotę skłamać. W restauracji panował piątkowy gwar, a każdy stolik wydawał się należeć do pary, rodziny albo grupy przyjaciół. — Nie, jestem sama — powiedziała i poczuła, że wypowiada zdanie większe niż zamówienie kolacji.
Przez większość dorosłego życia Ewa odkładała przyjemności na moment, kiedy znajdzie odpowiednie towarzystwo. Nie chodziła do kina na filmy, które ją interesowały, bo nikt nie miał czasu. Nie podróżowała, jeśli ktoś nie mógł jechać razem z nią. Tym razem zarezerwowała stolik w dniu swoich urodzin.
Zamówiła zupę i rybę. Początkowo patrzyła na innych. Potem zaczęła przyglądać się własnemu talerzowi i odkryła, że smaki nie wymagają świadka. Za oknem przechodnie ukrywali twarze w szalikach. W środku ktoś nucił starą piosenkę, a na parapecie paliła się mała świeca.
Przy sąsiednim stoliku starszy mężczyzna szukał okularów. Ewa zauważyła, że leżą pod jego krzesłem, i podała mu je. Podziękował, po czym wrócił do książki. Nie próbował zagadywać ani ratować jej przed samotnością. Ta drobna uprzejmość była jak pozwolenie, by po prostu być.
Kiedy kelner przyniósł deser, Ewa zamówiła dodatkowo małą świeczkę. Zdmuchnęła ją bez życzenia wypowiedzianego na głos. Uświadomiła sobie, że wciąż lubi spotkania z ludźmi; nie zamierzała udawać, że nikogo nie potrzebuje. Chciała jedynie przestać traktować własne towarzystwo jako rozwiązanie zastępcze.
Następnego dnia zadzwoniła do przyjaciółki i opowiedziała o kolacji. — Nie było ci smutno? — usłyszała. — Przez chwilę było — odpowiedziała Ewa. — A potem było pysznie. Przyjaciółka roześmiała się i zaproponowała wspólny spacer. Ewa przyjęła zaproszenie z radością, która tym razem nie wynikała z ulgi.
Odkrywaj dalej
Więcej z działu „Dla dorosłych”
- Apartament z widokiem na cudze życie
- Zegarmistrz i godzina, której nie było
- Cisza po niedzielnym obiedzie
- Ostatnie światło w kamienicy
- Kawiarnia na końcu listopada
- List, który przyszedł dwadzieścia lat za późno
