Na zimowym niebie mieszkała gwiazdka Lusia. Była tak mała, że kiedy patrzyła na wielkie gwiazdozbiory, wydawało jej się, że nikt nie zwraca na nią uwagi. Każdej nocy starała się świecić jaśniej, aż w końcu zmęczyła się i przygasła.
Księżyc zauważył jej smutek. — Dlaczego chowasz blask? — zapytał. Lusia odpowiedziała, że na niebie pełnym wielkich świateł jej mała iskierka niczego nie zmienia. Księżyc nie spierał się. Zaprosił ją, by popatrzyła z góry na ścieżkę biegnącą przez zaśnieżony las.
Na ścieżce szedł mały zajączek. Wracał od babci i szukał znajomego zakrętu. Wielkie drzewa zasłaniały mu Księżyc, ale pomiędzy gałęziami widział jeden drobny punkt. To świeciła Lusia. Zajączek pamiętał, że gdy gwiazdka pojawia się nad sosną, dom jest już niedaleko.
Gwiazdka zdziwiła się, że ktoś rozpoznaje właśnie ją. — Dla całego nieba jesteś malutka — powiedział Księżyc. — Ale dla kogoś na ziemi możesz być najważniejszą wskazówką. Lusia przestała porównywać swój blask z blaskiem innych.
Kiedy zajączek dotarł do domu, pomachał łapką w stronę nieba. Gwiazdka zamigotała w odpowiedzi. Nie stała się większa ani jaśniejsza niż inne. Po prostu świeciła swoim światłem, a to wystarczyło.
Tamtej nocy śnieg opadał cicho, drzewa spały pod białą kołdrą, a Lusia czuwała nad leśną ścieżką. Każdy ma swój sposób, by być komuś potrzebnym.
Odkrywaj dalej
Więcej z działu „Bajki i baśnie”
- Dlaczego sowa nie chciała spać
- Miś Bruno i pudełko na odwagę
- Bajka o lisie, który zgubił swój cień
- Zwierzęta Pana i diabła
- O pięknej królewnie-wiedźmie
- Głupi Maciuś
