Dlaczego sowa nie chciała spać

Mała sowa Hania mieszkała w dziupli starej lipy. Kiedy rankiem inne ptaki zaczynały śpiewać, ona właśnie robiła się senna. — To niesprawiedliwe — narzekała. — Wszyscy bawią się w dzień, a ja najchętniej zamykam oczy.

Postanowiła nie spać przez cały dzień. Najpierw odwiedziła wróble, które skakały po gałęziach. Potem próbowała ścigać się z jaskółkami. W południe powieki zrobiły się tak ciężkie, że ledwo widziała, dokąd leci. Usiadła na pniu i westchnęła.

Obok przysiadł stary puchacz. — Nie musisz robić wszystkiego w tym samym czasie co inni — powiedział. — Gdy zapada zmrok, twoje oczy widzą drogę, której wiele ptaków nie dostrzega. Hania nie była przekonana. Chciała przecież bawić się z przyjaciółmi.

Wieczorem królik zgubił drogę do domu. Nad lasem zrobiło się ciemno, a wróble nie mogły pomóc, bo przestały widzieć ścieżkę. Hania rozpostarła skrzydła i poleciała między drzewami. Zauważyła ślady przy strumyku i bez trudu odnalazła królika.

— Jak dobrze, że nie wszyscy jesteśmy tacy sami! — zawołał królik. Sowa uśmiechnęła się szeroko. Następnego ranka pożegnała przyjaciół i spokojnie zasnęła w dziupli. Wiedziała już, że inne godziny aktywności nie czynią jej gorszym przyjacielem.

Od tamtej pory ptaki spotykały się z Hanią o zachodzie słońca. To była pora, kiedy jedni szykowali się do snu, a inni dopiero rozpoczynali przygody.