Wiewiórka Ruda i wielka kałuża

Pewnego jasnego poranka Wiewiórka Ruda wyruszył w drogę z okolic wielkiego dębu. W kieszeni, pod skrzydłem albo w małej torbie niósł orzech. Dzień zapowiadał się zwyczajnie, lecz już po kilku krokach okazało się, że czeka go przygoda. Przy ścieżce zobaczył ślady, których wcześniej nie zauważał, a w trawie coś zaszeleściło.

Na zakręcie spotkał go Królik Franek. Przyjaciel opowiedział mu o sprawie, która nie dawała mu spokoju: dzisiaj wszyscy myśleli o tym samym wydarzeniu — „wielka kałuża”. Wiewiórka Ruda natychmiast chciał wszystko naprawić po swojemu. Zrobił pierwszy krok, drugi, a potem zatrzymał się, ponieważ zauważył, że jego pomysł wcale nie wszystkim pomaga.

— Chyba pospieszyłem się z decyzją — przyznał Wiewiórka Ruda. Królik Franek uśmiechnął się. — Możesz spróbować jeszcze raz. Nikt nie wymaga, żebyś od razu znał najlepsze rozwiązanie. Usiedli na kamieniu i spokojnie zastanowili się, co naprawdę jest potrzebne. Najpierw jednak musieli poprosić o pomoc. To okazało się trudniejsze niż bieganie po lesie lub szukanie zgubionych rzeczy.

Wkrótce przyłączyły się inne zwierzęta. Jedno przyniosło wodę, drugie wskazało bezpieczną drogę, a trzecie podzieliło się swoim czasem. Wiewiórka Ruda zobaczył, że nie musi grać roli samotnego bohatera. Pomógł tam, gdzie umiał, i uważnie wysłuchał tych, którzy wiedzieli więcej. Kiedy wspólnie dokończyli zadanie, okazało się, że nikt nie pozostał z tyłu.

Pod wieczór Wiewiórka Ruda wrócił do wielkiego dębu. Położył obok łóżka orzech i przypomniał sobie wszystkie chwile, w których mógł postąpić inaczej. Nie martwił się tym jednak tak jak wcześniej. Jutro także będzie okazja, by uczyć się małymi krokami. „Odwaga nie oznacza braku strachu” — pomyślał i zasnął spokojnie, wiedząc, że przyjaźń staje się silniejsza dzięki codziennym drobnym czynom.