Wiewiórka Ruda i zagubiony skarb

Pewnego jasnego poranka Wiewiórka Ruda wyruszył w drogę z okolic wielkiego dębu. W kieszeni, pod skrzydłem albo w małej torbie niósł orzech. Dzień zapowiadał się zwyczajnie, lecz już po kilku krokach okazało się, że czeka go przygoda. Przy ścieżce zobaczył ślady, których wcześniej nie zauważał, a w trawie coś zaszeleściło.

Na zakręcie spotkał go Sowa Lusia. Przyjaciel opowiedział mu o sprawie, która nie dawała mu spokoju: dzisiaj wszyscy myśleli o tym samym wydarzeniu — „zagubiony skarb”. Wiewiórka Ruda natychmiast chciał wszystko naprawić po swojemu. Zrobił pierwszy krok, drugi, a potem zatrzymał się, ponieważ zauważył, że jego pomysł wcale nie wszystkim pomaga.

— Chyba pospieszyłem się z decyzją — przyznał Wiewiórka Ruda. Sowa Lusia uśmiechnął się. — Możesz spróbować jeszcze raz. Nikt nie wymaga, żebyś od razu znał najlepsze rozwiązanie. Usiedli na kamieniu i spokojnie zastanowili się, co naprawdę jest potrzebne. Najpierw jednak musieli poczekać na swoją kolej. To okazało się trudniejsze niż bieganie po lesie lub szukanie zgubionych rzeczy.

Wkrótce przyłączyły się inne zwierzęta. Jedno przyniosło wodę, drugie wskazało bezpieczną drogę, a trzecie podzieliło się swoim czasem. Wiewiórka Ruda zobaczył, że nie musi grać roli samotnego bohatera. Pomógł tam, gdzie umiał, i uważnie wysłuchał tych, którzy wiedzieli więcej. Kiedy wspólnie dokończyli zadanie, okazało się, że nikt nie pozostał z tyłu.

Pod wieczór Wiewiórka Ruda wrócił do wielkiego dębu. Położył obok łóżka orzech i przypomniał sobie wszystkie chwile, w których mógł postąpić inaczej. Nie martwił się tym jednak tak jak wcześniej. Jutro także będzie okazja, by uczyć się małymi krokami. „Nie wszystko przychodzi od razu” — pomyślał i zasnął spokojnie, wiedząc, że przyjaźń staje się silniejsza dzięki codziennym drobnym czynom.